Pracownia Atelier Manferdini z Kalifornii zaprojektowała fasadę podstacji elektroenergetycznej w Crystal City w stanie Wirginia. Pas kolorowych płytek i metalowe panele mają pokazywać, jak przepływa prąd wewnątrz budynku.
Podstacja, która ma coś dać mieszkańcom
Projekt nazwany InVisible powstał na zlecenie Dominion Energy, dostawcy energii, który modernizował obiekt w północnej Wirginii, tuż obok Waszyngtonu. Podstacja zamienia prąd na różne poziomy napięcia, dzięki czemu można go przesyłać dalej. Założycielka pracowni, Elena Manferdini, która wykłada w Sci-Arc w Los Angeles, chciała nadać tej z natury technicznej budowli bardziej ludzki charakter.
Jak mówiła w rozmowie z Dezeen: „Infrastruktura krytyczna jest niezbędna naszym miastom, a jednak ta podstacja jest zaprojektowana przede wszystkim dla maszyn, nie dla ludzi” – Elena Manferdini. Wnętrze podporządkowano więc potrzebom urządzeń, a elewacja miała stać się sposobem na kontakt z mieszkańcami przez kolor, wzór i sposób patrzenia.
Wzór z celowych usterek programu
Dolną część budynku okala pas ceramicznych płytek. Jego układ zaprojektowano w programie Processing, środowisku programistycznym, które wyrosło z MIT Media Lab na początku XXI wieku. Wzór łączy 10 kolorów oraz płytki w trzech rozmiarach: dwa, cztery i sześć cali. To ma być nawiązanie do poziomów napięcia.
Do powstania grafiki wykorzystano też „glitche”, czyli zakłócenia w działaniu programu. Efekt przypomina obrazy z serii Boogie Woogie Pieta Mondriana, które opierały się na rytmie miasta.
Aluminium, światło i diody LED
Nad ceramiką architekci umieścili duże kratowe panele z aluminium. Tworzą one wentylowaną fasadę. Panele są ustawione w różnej odległości od ścian, a tam, gdzie się spotykają, układają się warstwowo. Dzięki temu światło słoneczne przechodzi przez siatkę o różnej gęstości i daje zmienny efekt.
- fałdy łapią światło i rzucają cień, więc powierzchnia zmienia się w ciągu dnia,
- wygląd elewacji zależy też od miejsca, z którego patrzy obserwator,
- nocą panele podświetlają programowalne diody LED.
Pracownia uważa, że kontrast między jednobarwnym metalem a kolorową glazurą składa się na jedną całość: górę opisuje jako cichą i metaliczną, a dół jako nasycony i ziarnisty.
Co z tego wynika dla czytelnika w Polsce
Artykuł dotyczy amerykańskiej inwestycji i nie wynika z niego, by podobne rozwiązania planowano w Polsce czy w innych krajach UE. Pokazuje jednak podejście, które można obserwować także u nas: stacje transformatorowe i rozdzielcze stoją w miastach, na ogół są zamknięte i mało atrakcyjne, a mimo to od nich zależy codzienne życie. Próba zmiany ich wyglądu to sposób na lepsze wpisanie technicznych obiektów w sąsiedztwo, a nie tylko kwestia ozdoby.
Dezeen przywołuje też inne przykłady twórczego traktowania infrastruktury: elektrownię w Chinach, którą pracownia Schmidt Hammer Lassen osłoniła stalowymi lamelami i zwieńczyła pasażem, oraz rzeźbiarski obiekt do odprowadzania wód opadowych w Toronto, zaprojektowany przez kanadyjską pracownię GH3.
Źródło: Dezeen – „Atelier Manferdini uses digital glitches to shape tile-and-metal facade of Virginia power station”
